Mánudaginn 31. maí, stofu K201 á Sólborg kl. 12.10-12.55 mun Elsa S. Þorvaldsdóttir, iðjuþjálfi
og meistaranemi í heilbrigðisvísindum kynna niðurstöður rannsóknar sinnar: „ Mikilvægt að fá að vera barn
meðan maður er barn“Reynsla 18 – 22 ára ungmenna sem alist hafa upp með móður sem er öryrki.”
Undanfarin ár hefur mikið verið rætt um stöðu öryrkja og hvort nægilega sé hlúð að þeim. Í vaxandi mæli hafa starfsendurhæfingar fyrir öryrkja eða þá sem hafa þurft að hætta að vinna vegna sjúkdóma eða annarra ástæðna risið upp um land allt. Minna hefur verið rætt um hvort örorka foreldra hafi áhrif á börn sem alast upp hjá þeim. Tilgangur rannsóknarinnar var auka þekkingu á reynslu ungmenna sem alist hafa upp með móður sem er öryrki. Beitt var aðferðarfæði eigindlegra rannsókna og stuðst var við fyrirbærafræðilega nálgun. Gagna var aflað með því að taka 14 viðtöl við níu ungmenni á aldrinum 18 – 22 ára sem alist hafa upp hjá móður sem er öryrki. Til að sannreyna niðurstöður úr viðtölum voru þær bornar undir rýnihóp sem saman stóð af fjórum ungmennum sem einnig höfðu alist upp með foreldri sem er öryrki. Meginþemu sem fram komu var vöntun á stuðningi frá skóla, heilsugæslu og félagsþjónustu og skortur á upplýsingaflæði milli þessara þjónustukerfa. Mikil ábyrgð og áhyggjur af veiku foreldri. Einelti, félagsleg einangrun og veikt stuðningsnet í kringum fjölskylduna. Þá kom fram fátækt og lítil þátttaka í tómstundum. Reynsla þátttakenda ýtti undir þætti eins og vöntun á sjálfstrausti og óöryggi sem leiddi oft til minni virkni og félagslegrar hlédrægni. Niðurstöður bentu til þess að auka þurfi stuðning og eftirfylgd við fjölskyldur þessara barna. Þjónustukerfin þurfa að vinna saman og horfa þarf á fjölskylduna út frá heildrænu sjónarmiði í umhverfi þar sem eitt hefur áhrif á annað. Ekkert barn ætti að þurfa að segja: „það vissi aldrei neinn neitt“. Efla þarf nám í lífsleikni þar sem unnið er með vináttu, jákvæð samskipti og áhersla lögð á þætti sem ýta undir jákvæða sjálfsmynd og eflingu sjálfstrausts. Með því að heyra raddir ungmennanna sjálfra er hægt að koma betur til móts við þarfir þeirra og fjölskyldunnar í heild og búa til stuðningsnet sem er hvetjandi og styðjandi. Meginhugtök: örorka, börn langveikra, stuðningur, meðvirkni, þunglyndi.
Leiðbeinendur: dr. Hermann Óskarsson, dósent HA og dr. Sigríður Halldórsdóttir, prófessor HA.
Allir velkomnir.
Hægt er að fylgjast með fyrirlestrinum á netinu á slóðinni: mms://media.unak.is/meistari útsending hefst kl. 12:10.
