Að kunna að taka í þann strenginn sem við á
Heiti ráðstefnunnar er sótt til fræðimannsins og menntafrömuðarins Guðmundar Finnbogasonar (1903) en í bókinni Lýðmenntun segir hann:
Enginn getur kennt öðrum það sem hann ekki kann sjálfur. Kennarinn verður að hafa ljósa þekkingu á þeim greinum, sem hann á að kenna, en ljós þekking er fólgin í því að vita öll þau atriði er koma til greina, sjá skýrt samband þeirra og geta greint aðalatriði frá aukaatriðum. En til þess að geta miðlað öðrum þessari þekkingu, þannig að hún hafi þau áhrif sem henni er ætlað, verður kennarinn að vita, hvernig hann á að samþýða hana því sem fyrir er í sál nemandans, hann verður að kunna að taka í þann strenginn sem við á í hvert skiptið. Þetta tekur kennslufræðin til meðferðar. Hún setur fram þær reglur, sem kennslulistin styðst við, en kennslulistina verður að læra með því að iðka hana. Kennaramenntun felur því í sér þrjú atriði: ljósa þekkingu á kennslugreinunum, kennslufræði og kennslulist.
Skóli hefur tvennan tilgang; að efla hjá nemendum margvíslega þekkingu og færni, bóklega og vitsmunalega, og gefa þeim kost á að þroska sig sem einstaklinga og félagsverur svo þeir eigi greiðan aðgang að atvinnu- og félagslífi samfélagsins að námi loknu (Fullan, 1991). Kennurum ber að annast kennslu barna með margháttaðar þarfir, félagslegar og andlegar. Þeir mega fást við margháttaðan samfélagsvanda sem áhrif hefur á nemendur þeirra og efnahagslegt umhverfi krefst þess að skólinn skili frá sér „þekkingarstarfsmönnum" í ríkara mæli til þekkingarsamfélags 21. aldarinnar (Darling-Hammond, 1990). Þetta eru hinar ögrandi aðstæður sem kennarar glíma við í skólastarfi í dag, aðstæður sem krefjast þess að kennarar séu fagmenn. Þeir eru skuldbundnir að gera hvaðeina sem best er fyrir skjólstæðinginn, ekki hvað er auðveldast, hagkvæmast eða jafnvel það sem skjólstæðingurinn væntir sjálfur. Þeim ber að viðhalda sérfræðiþekkingu sinni með lestri fræðitímarita, námi og annarri þekkingarleit. (Darling-Hammond, 1990).
Úrslitaatriði í gæðum skólastarfs felst í afli kennara og með því að efla þekkingu þeirra og færni má auka gæði menntunar í skólum. Sérhver kennari þarf að geta myndað sér rökstuddar skoðanir á flestu því sem hann gerir í kennslu. Hann þarf að vera opinn fyrir gagnrýni og tilbúinn til að endurskoða starf sitt til að gera betur.
Megintilgangur ráðstefnunnar Að kunna að taka í þann strenginn sem við á - Fagmennska kennara og starfsþróun er að fjalla um kennarastarfið og þróun þess. Leitast verður við að svara spurningum eins og: Hvers konar reynslu þarfnast börn til að þroskast og læra? Hvers konar þekkingar þarfnast kennarar til að greiða fyrir þessari reynslu til handa börnum? Og hvers konar reynslu þarfnast kennarar til að þroska og þróa þessa þekkingu?
Á ráðstefnunni verða fluttir fimm aðalfyrirlestrar. Meðal fyrirlesara verða:
Arna Hólmfríður Jónsdóttir, lektor við Menntavísindasvið HÍ
Dr. Ingólfur Ásgeir Jóhannesson, prófessor við Háskólann á Akureyri
Trausti Þorsteinsson, forstöðumaður Skólaþróunarsviðs Háskólans á Akureyri
Dr. Anna Kristín Sigurðardóttir, deildarforseti kennaradeildar Menntavísindasviðs HÍ
Ívar Rafn Jónsson, kennari við Borgarholtsskóla
Auk fyrirlestra verður unnið í málstofum þar sem reifuð verða ýmis nýmæli eða gerð grein fyrir rannsóknum eða þróunarverkefnum í skólum. Ennfremur er boðið upp á kenningastofur þar sem gefst kostur á að kynnast og taka þátt í umræðum um fræðilegar ígrundanir um starf og starfsaðstæður kennara. Hver málstofa eða kenningastofa tekur 40 mínútur og er gert ráð fyrir að sá tími skiptist í framsögu og fyrirspurnir eða umræður.
